ഇന്ത്യക്കൊരു സ്വർണ്ണം നഷ്ടം

നങ്ങ്യാർകുളങ്ങര ടി കെ എം എം കോളേജ് എന്റെ പ്രി ഡിഗ്രി കലാലയം ആയിരുന്നു.

ആദ്യമായി അമ്പട ഞാനെ എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ച് ഞെളിഞ്ഞു നടന്ന സ്ഥലം.

ഹരിപ്പാട്ടു പഠിക്കുമ്പോൾ കാൽനടയായിട്ടാണ് എന്നും പോയി വന്നിരുന്നത്. ഞാൻ കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ചേട്ടൻ എറണാകുളം മഹാരാജാസിലേക്കു കുടിയേറി അതുകൊണ്ട് ചേട്ടന്റെ സൈക്കിൾ എനിക്കു ലഭിച്ചു.

മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് മൂന്നു ഫർലോങ്ങ് ദൂരം ചെറിയ കല്ലിട്ട വഴി ഉണ്ട് കോളേജിലേക്ക്.

ആ റോഡു തുടങ്ങുന്ന ഇടത്ത് മരങ്ങൾ കാടു പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു.

ഒരു ദിവസം കോളേജ് വിട്ടു പോരുമ്പോൾ ആ കാട്ടിലെ മരക്കൊമ്പുകൾ വെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. റോഡിൽ കൂടി സൈക്കിൾ ചവിട്ടി പോരാൻ പറ്റുകയില്ല.

അല്ല അവിടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വരുന്നത് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യവും അല്ല. കാര്യം അറിയാമല്ലൊ അല്ലെ?
എന്താ?

സുന്ദരീമണിമാരായ അസംഖ്യം വിദ്യാർത്ഥിനികൾ ബസ് നോക്കി നിൽക്കുന്ന മൂല ആണ്. സാധാരണ അവിടെ എത്തിയാൽ എല്ലാത്തിനെയും ഒരു നോക്ക് നോക്കാൻ പോലും ഒക്കില്ല സൈക്കിളിൽ പോകുമ്പോൾ.

ഇത്രയധികം ഉള്ളതു കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ പ്രേമിച്ച് ജീവിതം വ്യർത്ഥമാക്കണ്ട എന്ന ഫയങ്കര ഫിലോസഫി കണ്ടു പിടിച്ചതും അവിടെ വച്ചു തന്നെ.

അപ്പോൾ അതിലെ പതിയെ സൈക്കിളും ഉരുട്ടി നടന്നു വരുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തന്നെ ആയിരുന്നു.

പക്ഷെ ഈ വിവരം ആ മരച്ചില്ലകളിൽ താമസിച്ചിരുന്ന നീർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പുളിയുറുമ്പുകൾക്കറിയില്ലല്ലൊ.

അവന്മാരിൽ ഒന്നു രണ്ടെണ്ണം എന്റെ പാന്റിനിടയിൽ കയറിക്കൂടി. ഞാൻ റോഡു ജംഗ്ഷനിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും അവരും മുകളിൽ ജംഗ്ഷനിലെത്തി.

പക്ഷെ കടി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ വിവരം അറിയുന്നത്.

നീറിന് അതു താമസിച്ചിരുന്ന മരച്ചില്ല വെട്ടിയിട്ടവരോടുള്ള ദേഷ്യം തീർക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും, കടിക്കാനുള്ള ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യവും എല്ലാം ഞാൻ അനുവദിച്ചു കൊടുത്തേനെ അതു വേറെ ആരെ എങ്കിലും ആയിരുന്നു കടിച്ചത് എങ്കിൽ.

പക്ഷെ ഇവിടെ കടി എനിക്കിട്ടല്ലെ.

അതിനു മനസു നിറയെ കടിക്കാൻ അവസരം കൊടുക്കാൻ ദൈവവും തീരുമാനിച്ചിരുന്നിരിക്കാം അതുകൊണ്ടല്ലെ കോളേജ് ജംഗ്ഷൻ മുതൽ കവല വരെ ഒരു മറവും അന്നില്ലാതിരുന്നത്
അന്ന് എന്റെ ഒരു ബന്ധു കവലയിൽ ഒരു ഐസ് സ്റ്റിക് ഉണ്ടാക്കുന്ന കട നടത്തുന്നുണ്ട്.

അവിടെ വരെ അന്നു ഞാൻ സൈക്കിളിൽ പോയ പോക്ക് ഒളിമ്പിക്സ് ലെങ്ങാനും ആയിരുന്നു എങ്കിൽ ഇന്ത്യക്കൊരു സ്വർണ്ണം ഉറപ്പ്

സൈക്കിളിൽ ചാഞ്ചാടി ചരിഞ്ഞാടി

സാധാരണ എല്ലാവർക്കും ജീവിതത്തിൽ പറ്റുന്ന അബദ്ധങ്ങൾ തന്നെ എങ്കിലും മറ്റാരും എഴുതുന്നില്ല ഞാൻ എഴുതുന്നു അത്രെ ഉള്ളു എന്നറിയാം.

സംശയമുണ്ടൊ ? ഇല്ലല്ലൊ

അപ്പൊ ഞാൻ 8ആം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം. 8ആം ക്ലാസ് എന്നു കേട്ട് പേടിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട എനിക്ക് അന്ന് ഏകദേശം മൂന്നര അടി പൊക്കമെ ഉള്ളു.

വീട്ടിൽ ഒരു സൈക്കിൾ ഉണ്ട് ചേട്ടന് നങ്ങ്യാർകുളങ്ങര കോളേജിൽ പോകാൻ. വീട്ടിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് 7 കിലൊമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട് അവിടേയ്ക്ക്. ഞാൻ പഠിക്കുന്നത് ഹരിപ്പാട് ബോയ്സ് സ്കൂളിലും.

സൈക്കിളിൽ കയറിയാൽ, സീറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു രണ്ടു കാലുകളും ഒന്നിച്ചു പെഡലിൽ ചവിട്ടാൻ സാധിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് മുൻപിലത്തെ കമ്പിയിൽ ഇരുന്നാണ് സാധാരാണ യാത്ര. പക്ഷെ ചന്തി വേദനിക്കുമ്പോൾ പൊങ്ങി സീറ്റിലിരിക്കും. പിന്നെ കുറെ നേരം രണ്ടു വശത്തേക്കും ചാഞ്ചാടി ചരിഞ്ഞാടി ചവിട്ടും. പിന്നെ വിട്ടു വിട്ടു അതായത് ഒരു പെഡൽ ചവിട്ടി വിടും അപ്പോൾ മറുവശത്തേത് പൊങ്ങി വരും അപ്പോൾ അതു ചവിട്ടി വിടും അങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്യും.

ഇന്നത്തെ കാലമല്ല.

അന്നൊക്കെ വസ്ത്രധാരണത്തിലും ചില പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ട്.

ഞങ്ങൾ ചെറുപ്പത്തിൽ കൗപീനം ആയിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഷഡ്ഡി ഒന്നും കണ്ടിട്ടു കൂടി ഇല്ലാത്ത കാലം. സ്കൂളിൽ പോകാറായപ്പോൾ നിക്കർ ആയി. പക്ഷെ അതിനടിയിൽ സെകൻഡ് പേപ്പർ അറിയില്ലായിരുന്നു. അതു പതിവായത് പ്രിഡിഗ്രിയ്ക്കു പഠിക്കുമ്പോൾ ചേട്ടന്റെ ഒരു പഴയ പാന്റ് എടുത്ത് അണിയുകയും അതിന്റെ സിബ് വലിച്ചു കയറ്റിയപ്പോൾ അസ്ഥാനം അതിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം ആണ്.

ഇത് അതിനു മുൻപുള്ള കഥ.

ആറാം ക്ലാസ് ആയപ്പോൾ മുതൽ മന്മൽ മുണ്ടായി വേഷം. നിക്കറിനൊക്കെ അന്നു വലിയ ചെലവാണ്. മുണ്ടിനു വിലക്കുറവും. രണ്ടു മന്മൽ മുണ്ട് കിട്ടും ഒരു കൊല്ലം. നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും കഞ്ഞിപ്പശ ഉള്ള വെള്ള മുണ്ട്. അതു ഉടുത്താൽ ദേഹത്തിരിക്കാൻ തന്നെ വലിയ പ്രയാസം ആണ്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അഴിഞ്ഞു പോകും.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം എനിക്ക് പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് വരെ പോകേണ്ട ആവശ്യം വന്നു. ഒരു എഴുത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വിട്ടതാണ്.

സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും പാഴാകാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല. അതുകൊണ്ട് പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലേക്കു പോയി എഴുത്തും പോസ്റ്റ് ചെയ്തു വരുന്ന സമയം. ആയാപറമ്പ് സ്കൂളിന്റെ തെക്കു വശത്ത് ഒരു പഞ്ചായത്ത് കുളം ഉണ്ട് അവിടെ കുറെ സ്ത്രീജനങ്ങൾ തുണി അലക്കുകയും കുളിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

ആ സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അത്യാഹിതം

സൈക്കിളിന്റെ സീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്ന് മേല്പറഞ്ഞതു പോലെ രണ്ടു വശത്തേക്കും ചരിഞ്ഞാടി ആടി ചവിട്ടി വരുന്ന എന്റെ മന്മൽ മുണ്ട് ചതിച്ചു

അതിന്റെ പിടി വിട്ട് രണ്ടു വശത്തേക്കും മലർക്കെ തുറന്ന് കാറ്റിൽ പിന്നിലേക്കു പറന്നു തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നത് അതിനു പുറത്തായതു കൊണ്ട് പറന്നു ദൂരെ പോയില്ല.

കാൽ പെഡലിൽ എത്താത്തതു കൊണ്ട് വലിയവർ ചെയ്യുന്നതു പോലെ ചരിച്ചു നിർത്താനൊ ഒന്നും ഒരു വഴിയും ഇല്ല. ചാടി ഇറങ്ങുകയെ നിവൃത്തി ഉള്ളു.

ചാടി ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും മുണ്ടിന്മേൽ ഉള്ള എന്റെ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ അതു തുള്ളിച്ചാടി പറന്നു പോകുന്നു. സൈക്കിൽ സ്റ്റാന്ഡിൽ വക്കാതെ അതിനു പിന്നാലെ ഓടാനൊക്കുമോ?

പക്ഷെ ആ ചേച്ചിമാരൊന്നും ഇതൊന്നും കണ്ടെ ഇല്ല. ദൈവാധീനം . അല്ലെങ്കിലും മൂന്നുമൂന്നര അടി പൊക്കമുള്ള എന്നെ തന്നെ കാണാനില്ല പിന്നാ

അടി വരുമെന്നു കണ്ടാൽ

"അടി വരുമെന്ന് കണ്ടാൽ പിന്നെ എല്ലാർക്കും മര്യാദയുണ്ടാവും"

എച്മുക്കുട്ടിയുടെ ഈ കമന്റു കണ്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഈ ഒരു സംഭവം ഓർക്കുന്നത്

അന്നു ഞാൻ ഇടുക്കി മുല്ലക്കാനത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ ആണു ജോലി ചെയ്യുന്നത്.

ആശുപത്രിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു പെട്ടിക്കട ഉണ്ട്. അതിനെതിരിലായി മറ്റൊരു കെട്ടിടവും.

ആളും അനക്കവും ആശുപത്രിയിൽ മാത്രമേ ഉള്ളു. രോഗികളുടെ കൂടെ ഉള്ളവർ ബീഡി വലിക്കാനും ചായ കുടിക്കാനും ഒക്കെ ആയി പുറത്തിറങ്ങി റോഡിൽ നിൽക്കാറുണ്ട് . ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സാധാരണ കേൾക്കാറുള്ളതു പോലെ പൂരപ്പാട്ടും പാടി ഒരു ചേട്ടൻ വിലസുകയാണ്.

കുടിച്ച ചാരായം അതിന്റെ കഴിവുകൾ പുറത്തെടുക്കുന്നതും ആസ്വദിച്ച് കാഴ്ച്ചക്കാരും ഉണ്ട്. ഒരു കൈലിയും ഉടുത്ത് തോർത്തും തലയിൽ വട്ടക്കെട്ടു കെട്ടി അതിലെ പോകുന്നവരെ മുഴുവൻ തെറി വിളിച്ചും മാടക്കടയിൽ നിന്നു ബീഡി എടുത്ത് കത്തിച്ചു വലിച്ചും അങ്ങനെ ആളായി വിലസുന്നു.

ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഈ ചാരായത്തിന്റെ ഒരു ശക്തിയേ. എന്തൊരു ധൈര്യമാ.

ഇത്രയധികം ആളുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലും അയാളോട് എതിരു പറയുന്നുണ്ടൊ. ആണുങ്ങളായാൽ ഇങ്ങനെ വേണം

ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ മുൻ വശത്ത് ഇരിക്കുന്നു.

അപ്പൊഴാണ് വളവു തിരിഞ്ഞു ഒരു പോലീസ് ജീപ് വരുന്നതും ആ മാടക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിർത്തുന്നതും

ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ആ ധൈര്യശാലി നൊടിയിടയിൽ കൊഞ്ചിനെ പോലെ വളഞ്ഞ് തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്തഴിച്ച് അരയിൽ കെട്ടി, എതിർവശത്തുള്ള കടയുടെ അരഭിത്തിയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി താഴേക്കു നോക്കി ഇരിക്കുന്നു.

അപ്പൊ ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കളി ഒക്കെ പോലീസ് പോയി ക്കഴിഞ്ഞായിരിക്കും എന്ന്.

പോലീസ് ഇതൊന്നും കണ്ടില്ലായിരുന്നല്ലൊ. അതിൽ നിന്നും ഒരാൾ ഇറങ്ങി കടയിൽ നിന്നും ഒരു സിഗററ്റും വാങ്ങി വലിച്ചു വണ്ടി വിട്ടു പോയി.

പക്ഷെ വണ്ടി പോയിട്ടും നമ്മുടെ ധൈര്യശാലിയുടെ ഊർജ്ജം തിരിച്ചു വന്നില്ല അതങ്ങ് ആവിയായി പോയി കാണം.

വെറുതെ അല്ല സിനിമയിലും ഇതു പോലെ കാണിക്കുന്നത് ഒരു വീക്കങ്ങു കിട്ടുമ്പോൾ ബോധം എവിടെ നിന്നാ വരുന്നതെന്നറിയില്ല. ഠപ്പേന്നു നല്ല കുട്ടിയാകും.

ഞാൻ എത്ര മര്യാദക്കാരനായിരുന്നു

ഏതായാലും ഇത്രയും ആയില്ലെ എന്നാൽ ഒരെണ്ണം കൂടി ബസ്സിലെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി ഭൈമിയെയും കൂട്ടി ബാംഗളൂർക്കു പോയ ഒരു യാത്ര. എന്റെ ചേച്ചി ബാംഗളൂരിലായിരുന്നു താമസം. ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന് ITI ല് ജോലി. ചേട്ടൻ സ്റ്റേഷനിൽ വരാം എന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്.

ഐലൻഡ് എക്സ്പ്രസ്സിൽ ആണ് പോകുന്നത്. കാലത്തു തന്നെ സമയത്ത് എത്തി. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ചേട്ടൻ സ്കൂട്ടറിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ബസ് സ്റ്റാന്ഡിലേക്കു പോയി.

ഞാൻ ചേട്ടൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് അതിനു മുൻപ് പോയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു തന്നു. ഐ ടി ഐ കോളനി സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങിയാൽ മതി. ഐ ടി ഐയുടെ മെയിൻ ഗേറ്റു സ്റ്റോപ് കഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടാമത്തെ സ്റ്റോപ്പ് ആണ്. അവിടെ ഇറങ്ങി നിന്നാൽ മതി. ഇവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വിട്ടിട്ട് ഞാൻ അവിടെ വരാം എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു ബാഗും കൊണ്ട് ഭൈമിയെയും സ്കൂട്ടറിൽ ഇരുത്തി ചേട്ടൻ പോയി

ഒരു ബാഗും കൊണ്ട് ഞാൻ ബസിൽ കയറി.

റ്റികറ്റ് എടൂക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടക്റ്ററോടു പറഞ്ഞു എനിക്കു സ്റ്റോപ്പ് അറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് സ്റ്റോപ്പ് എത്തുമ്പോൾ പറയണം. അയാൾ സമ്മതിച്ചു.

കുറച്ചായപ്പോഴേക്കും ബസിൽ തെരക്കായി. എന്റെ ബാഗ് ഞാൻ നിലത്തു വച്ചാണ് നിൽക്കുന്നത്. അതിനിടയ്ക്കു കൂടി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോകാൻ കണ്ടക്റ്റർക്കു ബുദ്ധിമുട്ട്. അയാൾ എന്നോട് ബാഗ് മാറ്റി വയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു. എങ്ങോട്ടു മാറ്റാൻ നേരെ നിൽക്കാൻ സ്ഥലം ഇല്ല പിന്നാ ബാഗു മാറ്റാൻ.

പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ശബ്ദം കൂടി തുടങ്ങി.

ങ്ഹാ പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ. കർണ്ണാടകയിൽ വേറൊരു സ്ഥലത്ത് രണ്ടു കൊല്ലത്തോളം ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് കന്നഡയിൽ വഴക്കിടാൻ നല്ല പരിചയം ആയിരുന്നു.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് അയാൾ പറഞ്ഞു പെട്ടി എന്റെ തലയിൽ വച്ചോളാൻ
എന്നാൽ അതെടുത്ത് നിന്റെ തലയിൽ വച്ചോ ന്നു ഞാനും പറഞ്ഞു.
ഞാൻ എത്ര മര്യാദക്കാരനായിരുന്നു എന്നു നിങ്ങൾക്കു ബോദ്ധ്യമായല്ലൊ അല്ലെ.

പക്ഷെ അതോടു കൂടി കണ്ടക്റ്റർ വഴക്കു നിർത്തി. എന്തൊ ഇവനോടു പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ലന്നു തോന്നിക്കാണും.

അങ്ങനെ ബസ് ഐ ടി ഐ മെയിൻ ഗേറ്റിൽ എത്തി. അവിടെ നിന്നും രണ്ടാമത്തെ സ്റ്റോപ് നോക്കി ഞാൻ നിൽക്കുകയാണ്. ആരോ കയറാനോ ഇറങ്ങാനോ താമസിച്ചതു പോലെ പെട്ടെന്നു പെട്ടെന്നു രണ്ടു ചവിട്ടും കൂടി ഡ്രൈവർ ചവിട്ടി.

ആ രണ്ടിടത്തും ആളുകൾ ഇറങ്ങുകയും കയറുകയും ഒക്കെ ചെയ്തു.

പക്ഷെ ഈ രണ്ടു സ്റ്റോപ്പുകൾ ഇത്ര അടുത്തടുത്തായിരിക്കും എന്നെനിക്കറിയില്ലല്ലൊ. ഞാൻ വല്ല്യ സ്റ്റോപ് വരാൻ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.

പക്ഷെ ഒരു 15 മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോഡിൽ ഒരു ബോർഡ് "വൈറ്റ്ഫീൽഡ്" എന്ന്.

ഞാൻ കണ്ടക്റ്ററെ വിളിച്ചു ബഹളം വച്ചു.
അയാൾ മനഃപൂർവം എനിക്കിട്ടു പണി തന്നതായിരുന്നിരിക്കണം.

പക്ഷെ ബസ് തിരികെ പോവില്ലല്ലൊ. അവിടെ ഇറങ്ങി 8 രൂപ - അന്നത്തെ 8 രൂപ - ആട്ടൊറിക്ഷയ്ക്കു കൊടുത്ത് കോളനി ഗേറ്റിൽ എത്തുമ്പോൾ ഇവൻ ഇതെവിടെ പോയി എന്നു വിഷമിച്ച് ചേട്ടൻ വിയർത്തു നിൽക്കുന്നു

70 പൈസ പോയിന്റ്

അടുത്തത് ഒരെണ്ണം വീണ്ടും ബസ് യാത്രയിലേതാകാം അല്ലേ
നമുക്കൊക്കെ ഒരു ധാരണ ഉണ്ട് - അതൊ ഇനി എനിക്കു മാത്രമെ ഉള്ളൊ?- നമ്മെ കഴിഞ്ഞിട്ടെ വിവരം ഉള്ളവർ ഉള്ളു എന്ന്.

ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ട കള്ളുകുടിയൻ ഭാർഗ്ഗവഞ്ചേട്ടൻ ദൈവത്തെ പിടിച്ചാണയിട്ടു പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോഴും തോന്നി അതു ശരി ആയിരിക്കും എന്ന് "ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ ചൂട്ടും വീശി പോകുമ്പോ രണ്ടു ഉണ്ട തീഗോളങ്ങൾ എന്റെ നേരെ വരുന്നു. ചൊവ്വാഴ്ചയായതു കൊണ്ട് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അടൂത്തെത്തിയതും അതു രൂപം മാറി ഒരു പട്ടിയായി. പെട്ടെന്നു ഞാൻ അയ്യോ ന്നും പറഞ്ഞ് ചൂട്ടു വീശി അതിനു നേരെ എറിഞ്ഞു. ഞൈ എന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു പിന്നെ അതിനെ കാണാനെ ഇല്ല. അതു മാടൻ അല്ല എങ്കിൽ പിന്നെ എന്താ നിങ്ങളു പറ. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നത് എവിടെ പോയി?"
കള്ളടിച്ചു പൂസായപ്പോഴും ഭാർഗ്ഗവൻ ചേട്ടന്റെ വിചാരം അതു മാടൻ തന്നെ.

എന്റെ കാര്യത്തിലും എനിക്കുള്ള അറിവിന്റത്രയും മറ്റാർക്കും ഇല്ല എന്നത് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പുതുവന മുക്കിൽ ആദ്യമായി ഒരു മാടക്കട തുടങ്ങി മീശചേട്ടൻ. അതൊരു വല്യ അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. കാരണം ബീഡി/തീപ്പെട്ടി/പുകയില/വെറ്റില മുതലായവ വാങ്ങണം എങ്കിൽ അന്നു സ്കൂളിന്റടുത്തു വരെ പോകണം - ഒരു കിലോമീറ്ററിൽ കൂടൂതൽ.

എന്റെ അച്ഛൻ അന്നൊക്കെ വല്ലപ്പോഴും ഓരോ ബീഡി വലിക്കും. അഞ്ചു ബീഡി മതി അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നര മാസത്തേക്ക്.

അങ്ങനെ മീശച്ചേട്ടന്റെ കറ്റയിൽ പോയി അഞ്ചു പൈസയ്ക്ക് ബീഡി വാങ്ങി വരാൻ എന്നെ വിട്ടു. ആദ്യമായി വാങ്ങുമ്പോൾ ഏഴു ബീഡി തന്നു.

അതോടു കൂടി എനിക്കുറപ്പായി അഞ്ചു പൈസയ്ക്ക് ഏഴു ബീഡി.

പിന്നീടു പലകാലങ്ങളിൽ അഞ്ചു പൈസയ്ക്ക് എട്ടു ബീഡിയും പത്തു ബീഡിയും, ഒക്കെ മറ്റുള്ളവർക്കു കൊടൂത്താലും ഞാൻ ചെന്നാൽ പറയുന്ന ഈ വാചകം കാരണം എനിക്ക് ഏഴു ബീഡിയെ കിട്ടുമായിരുന്നുള്ളു . ഞാൻ എന്താ പറഞ്ഞിരുന്നത് എന്നല്ലെ " അഞ്ചു പൈസയ്ക്ക് ഏഴു ബീഡി ഇങ്ങു തന്നെ "

എന്റെ വിവരക്കേടു കൊണ്ട് ലാഭം മീശചേട്ടന്. ങാ പോട്ടെ. അതല്ലല്ലൊ പറഞ്ഞു വന്നത്.

ബസു യാത്ര. ഒരിക്കൽ എന്റെ ചേട്ടത്തിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയി വരുന്ന സമയം. കൊരട്ടിഅങ്ങാടി ക്കടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുന്നു. ചില തവണ യാത്ര ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനാൽ അങ്കമാലി വരെ എത്ര പൈസ ആണ് യാത്രക്കൂലി എന്നറിയാം - അത്രയും പൈസ ചില്ലറ ആയി കയ്യിൽ വച്ചു.

പഴയ കാലം ആണെ. കയ്യിൽ കൃത്യം യാത്രക്കൂലിയെ കാണൂ ഏറി വന്നാൽ 50 പൈസയോ ഒരു രൂപയോ കൂടുതൽ കാണും. പല ബസുകൾ കയറി ഹരിപ്പാട് വരെ എത്തേണ്ടതാണ്
കണ്ടക്റ്റർ വന്നു. ഞാൻ പൈസ കൊടുത്തു. കണ്ടക്റ്റർ ചോദിച്ചു "എവിടെയ്ക്കാ"

ങ്ഹും എന്നോട് എവിടെയ്ക്കെന്നു ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇയ്യാൾക്കെന്താ. ചില്ലറയായി 70 പൈസ കൊടുത്താൽ അതിനുള്ള റ്റികറ്റ് തന്നാൽ പോരെ

ഹൊ ഞാൻ ഫയങ്കര ബുദ്ധിമാനല്ലെ. ഞാൻ പറഞ്ഞു "തന്ന പൈസയ്ക്കുള്ള റ്റികറ്റ് ഇങ്ങു തന്നാൽ പോരെ"
കണ്ടക്റ്റർ ഇതുപോലെ ഉള്ള ആളുകളെ ഇതുനു മുൻപും കണ്ടിരിക്കും എന്നാലും പയ്യനല്ലെ എന്നു വിചാരിച്ച് ഒന്നു കൂടി ചോദിച്ചു നോക്കി.
പക്ഷെ ഞാൻ വഴങ്ങുന്നില്ല എന്നു കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു " അതേ 70 പൈസ പോയിന്റ് ആകുമ്പോൾ ഇറങ്ങിക്കോണം"

ഞാൻ "ഓ ഏറ്റു"

വണ്ടി വിട്ടു അധികം കഴിയുന്നതിനു മുൻപേ മാംബ്ര റോഡിലേക്കാണെന്നു തോന്നുന്നു അതു തിരിഞ്ഞു കയറി.

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ മനസിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടിയത്. ദൈവമേ ഈ ബസ് ഇത് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്? ബോർഡിൽ അങ്കമാലി എന്നു കണ്ടതാണല്ലൊ. അത് എവിടെ ഒക്കെ വളഞ്ഞു ചുറ്റി പോകുന്ന ബസ് ആയിരുന്നു. എന്റെ 70 പൈസ വഴിയിൽ ഏതെങ്കിലും കാട്ടു മുക്കിൽ തീർന്നു പോകും

ഞാൻ കണ്ടക്റ്ററെ വിളിച്ചു " ഹേയ് ഈ ബസ് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?'

കണ്ടക്റ്റർ പറഞ്ഞു "മിണ്ടാതിരി 70 പൈസ പോയിന്റ് ആകുമ്പോൾ പറയാം അപ്പോൾ ഇറങ്ങിയാൽ മതി"

ഞാൻ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളം എത്തി.

പക്ഷെ കൊച്ചു പയ്യൻ ആയിരുന്നതു കൊണ്ട് അന്നു ബസിലുണ്ടായിരുന്നവർ ഒക്കെ കൂടി സമാധാനിപ്പിച്ച് ആ റ്റികറ്റ് കാൻസൽ ചെയ്യിച്ച് എന്നെ അവിടെ ഇറക്കി വിട്ടു. അതുകൊണ്ട് വീടു പിടിക്കാൻ പറ്റി

ഇതെ അബദ്ധം മറ്റൊരാൾക്കും പറ്റുന്നത് കുറച്ചു വളർന്നതിനു ശേഷം കെ എസ് ആർ ടി സിയിലും കാണാനിടയായി (അപ്പോൾ എനിക്കു കൂട്ടുണ്ട്)

ഗുണപാഠം- ബസിൽ കയറിയാൽ കണ്ടക്റ്റർ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കു ശരിയായ ഉത്തരം കൊടുക്കുക. എങ്കിൽ യാത്ര ശുഭകരം/ സുഖകരം

മോനെ, ബാക്കി കൂടിഉറങ്ങിക്കോ

രണ്ടു ദിവസം പോസ്റ്റുകൾ ഒന്നും കാണാതിരുന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചു കാണും എന്റെ അമളികൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. പിന്നീടങ്ങു മിടുക്കനായിപ്പോയി. എന്ന്
അല്ലെ?
അതല്ല കാര്യം. അടുത്തായി ഏതെഴുതണം എന്നുള്ള കൺഫ്യൂഷൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

പെണ്ണുങ്ങൾ സാരിക്കടയിൽ ചെന്നാൽ തെരഞ്ഞു തെരഞ്ഞു കൺഫ്യൂഷൻ അടിക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ലെ? അതുപോലെ. അല്ല, അവർ സ്വർണ്ണക്കടയിൽ ചെന്നാലും വളക്കടയിൽ ചെന്നാലും അങ്ങനെ തന്നെ ആണല്ലൊ അല്ലെ?

അങ്ങനെ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ തന്നെ മറ്റൊരു കഥ. ബയൊകെമിസ്റ്റ്രി ക്ലാസ്. അത് എപ്പോഴും ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണും കഴിഞ്ഞു വരുന്ന ആദ്യത്തെ ക്ലാസ് ആയിരിക്കും.

ഊണു കഴിഞ്ഞ് ഒന്നുറങ്ങുന്നതിന്റെ സുഖം സാറന്മാർക്കും അച്ഛനമ്മമാർക്കും പറഞ്ഞാൽ മനസിൽ ആവില്ലല്ലൊ.

അപ്പോൾ പിന്നെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കാര്യം നടപ്പില്ല. പിന്നെയൊ ക്ലാസിൽ പിന്നിൽ പോയിരുന്നാൽ ഇരുന്നുറങ്ങാം. ക്ലാസിൽ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്നും പഠിക്കണം എന്നു ഭയങ്കര ആഗ്രഹം ഉണ്ട് കേട്ടൊ പക്ഷെ ഉറക്കം അതിലും സ്വല്പം കൂടി ഇഷ്ടം ആയിപ്പോയി അതുകൊണ്ടു മാത്രം

അന്ന് സാർ ആൽകൊഹോൾ മെറ്റബോളിസം പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ്.

ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഒരു ചോക്ക് പീസ് എന്റെ തലയിൽ വന്നു വീണു. പിന്നാലെ ഒരു ശബ്ദവും "യെസ് പണിക്കർ, കമോൺ വാട്ട് ഇസ് ഫോർമാൽഡിഹൈഡ് - ആൻ ആൽഡിഹൈഡ് ഓർ കീറ്റോൺ ?"

ശെടാ പ്രശ്നം എന്താണെന്നറിയില്ലല്ലൊ. ക്ലാസ് തുടങ്ങിയിട്ട് എത്ര നേരമായെന്നും അറിയില്ല. എന്തൊക്കെയാ സാർ പറഞ്ഞതെന്നും അറിയില്ല.
ഈ ചോദ്യം ഇതെവിടന്നു വന്നു.

ഫോർമാൽഡിഹൈഡ് ഒരു ആൽഡിഹൈഡ് ആണൊ കീറ്റോൺ ആണോ എന്ന്

ഹേയ് ഇതെന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ കരുതി കൂട്ടി ചോദിച്ചതു തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ ആ പേരിൽ തന്നെ ആൽഡിഹൈഡ് എന്നുള്ളപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുമൊ?

അപ്പോൾ അതു കീറ്റൊൺ ആയിരിക്കും.

കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും എന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി ഇരിക്കുന്നു.
അങ്ങനിപ്പൊ എന്നെ മണ്ടനാക്കണ്ട
ഞാൻ ധൈര്യമായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "കീറ്റൊൺ"

ഇത്ര ബുദ്ധിമാനാണ് ഞാൻ എന്നറിഞ്ഞ സാർ ചമ്മിപ്പോയിക്കാണും പിന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവിടിരുന്നൊ മോനെ, ബാക്കി കൂടിഉറങ്ങിക്കോ ന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു.

പക്ഷെ കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും ചിരിച്ചതെന്തിനാന്നു മാത്രം മനസിലായില്ല


കമന്റിൽ പോസ്റ്റിലെ ആശയം വ്യക്തമായില്ല എന്നു കണ്ടതു കൊണ്ട് ഇത്രയും കൂടി
ആൽഡിഹൈഡ് എന്നും കീറ്റൊൺ എന്നും രണ്ടു തരം വസ്തുക്കൾ ഉണ്ട്. ആൽഡിഹൈഡുകളിൽ ഫോർമാൽഡിഹൈഡ് എന്ന വസ്തു ആണ് ചാരായത്തിൽ വിഷവസ്തു ആക്കി കലർത്തുന്ന മീതൈൽ ആൽകൊഹോൾ ദഹിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരെണ്ണം CHO Group in the chemical formula

കീറ്റൊൺ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുന്ന വസ്തു അല്ല
Ketone has CO group
അസെറ്റോൺ ഉദാഹരണം

ഫോർമാൽഡിഹൈഡ് എന്നു പറയുന്നതിൽ തന്നെ അത് ഒരു ആൽഡിഹൈഡ് ആണ് എന്നു വ്യക്തം.
പക്ഷെ അതിബുദ്ധി ഉള്ള പൊൻമാൻ കിണറ്റിന്റെ വക്കിൽ മുട്ടയിടും എന്നു പറയില്ലെ അതുപോലെ ഞാൻ -- ബാക്കി എഴുതുന്നില്ല

അമളി ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ നാട്ടിൽ

ആകാശത്തും പാളത്തിലും ഉണ്ടായ അമളികൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ റോഡിലേതു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കെ എസ് ആർ ടി സി ക്കെന്തു തോന്നും?

അതുകൊണ്ട് ഒരെണ്ണം അതു കൂടി പറയാം

കോട്ടക്കൽ പഠിക്കുന്ന കാലം. ഒരിക്കൽ ഹരിപ്പാടു നിന്നും അവിടേയ്ക്കു പോകുന്നു. ഗുരുവായൂർ വഴി പോകുന്ന തിരുവനന്തപുരം കോഴിക്കോട് ഫാസ്റ്റ്. അന്നും പതിവുപോലെ എന്റെ കയ്യിൽ ഉള്ളത് ഒരു പത്തുരൂപ നോട്ട്.
അതിൽ ടികറ്റ് ചാർജ് രൂപ 9.50. ബാക്കി 50 പൈസ പോകറ്റിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് യാത്ര തുടരുന്നു.

ഗുരുവായൂർ എത്തിയപ്പോൾ രാത്രി ഒന്നര മണി. ദാഹിച്ചിട്ട് ഒരു നിവൃത്തിയും ഇല്ല. ഗുരുവായൂർ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിർത്തുമ്പോൾ അടൂത്തിരുന്ന ഒരു ചേച്ചിയ്ക്കും വെള്ളം കുടിക്കണം. അവർ കണ്ടക്റ്ററോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. കണ്ടക്റ്റർ അനുവാദം കൊടുത്തു എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു വേഗം വരണം. അവർ പോയ പുറകെ ഞാനും ഇറങ്ങി.

ബസ്സ്റ്റാൻഡിന്റെ മുൻപിൽ ഒരറ്റത്ത് ഇന്നും അതുപോലെ ഒരു ചെറിയ കട ഉണ്ട്.

അവിടെ എത്തി ചേച്ചി ഒരു നാരങ്ങ വെള്ളം പറഞ്ഞു. ഞാനും ഒരു നാരങ്ങ വെള്ളം പറഞ്ഞു. അന്ന് 15 പൈസ ആണ് അതിന്റെ വില. കടക്കാരൻ എന്റെ വലിപ്പ ക്കൂടുതൽ കൊണ്ട് എന്നെ കണ്ടില്ലായിരിക്കും, ആദ്യം ചേച്ചിയ്ക്കു വെള്ളം ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. ചേച്ചി അതു വാങ്ങി കുടിച്ചു കാശും കൊടുത്തു.

അതു കഴിഞ്ഞ് കടക്കാരൻ എനിക്കുള്ളതുണ്ടാക്കിതുടങ്ങി.


എന്റെ ഗ്ലാസ് എനിക്കു നേരെ നീട്ടി. ഞാൻ അതു കയ്യിൽ വാങ്ങിക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ ഒരു ബസ് സ്റ്റാർട്ടാക്കി വിടൂന്ന ശബ്ദം. അതു കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വന്ന ബസ് ആണ് പോകുന്നത്.
റിവേഴ്സ് എടുത്ത് പിന്നെ നേരെ ആക്കി വേണമല്ലൊ പോകാൻ.

ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും നുണയാൻ നിൽക്കാതെ ഞാൻ ആ ഗ്ലാസ് അവിടെ വച്ചിട്ടു ബസിനു പിന്നാലെ ഓടി ബഹളം വച്ചു കൊണ്ട്.

ബസ് സ്റ്റാന്ഡിനു പുറമേയ്ക്കു പോകുന്ന വളവ് എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ബസിന്റെ വാതിലിൽ ഇടിച്ചു ബഹളം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ട് കണ്ടക്റ്ററുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി.
പക്ഷെ അതിനൊപ്പം കടക്കാരനും എത്തി എന്റെ കോളറിൽ പിടികൂടി, കാശു താടൊ എന്നും പറഞ്ഞ്.

ഏതായാലും ഭാഗ്യത്തിനു കണ്ടക്റ്റർ ബെല്ലടിച്ചു ബസ് നിർത്തി - പൂരപ്പാട്ടു തുടങ്ങി.

കടക്കാരനു പൈസയും കൊടുത്ത് ഞാൻ തിരികെ വണ്ടിയിൽ കയറി - ആ കുടിക്കാത്ത നാരങ്ങവെള്ളത്തിന് എന്തു സ്വാദായിരുന്നിരിക്കും എന്നോർത്തു കൊണ്ട് മുൻപത്തെ പോലെ അണ്ടി കളഞ്ഞ അണ്ണാനെ പോലെ ഇരുന്നു.

അമളി ആകാശത്തും

അമളി പറ്റാൻ തീവണ്ടിയിൽ മാത്രമല്ല ആകാശത്തും പറ്റാം.


അതാകട്ടെ അടുത്തത്.

ആദ്യമായി വിമാനയാത്ര നടത്തിയപ്പോൾ വിൻഡൊ സീറ്റ് തരമായി. മൂന്നു പേർക്കിരിക്കാവുന്നതിൽ നടുക്കത്തെത് കാലി.

കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞിരുന്നു വിമാനത്തിൽ ഭക്ഷണം ഒക്കെ ഫ്രീ ആണെന്ന്.

അതും കാത്തിരുന്നിട്ട് ഒന്നും വരുന്ന മട്ടില്ല.

സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഏതായാലും അഴിക്കണ്ടാ എന്നു വച്ചു.

എങ്ങാനും പൊട്ടി താഴെ വീണാൽ "മിറക്കിൾസ് സ്റ്റിൽ ഹാപ്പെൻ" എന്ന പടത്തിലെ പെണ്ണ് രക്ഷപെട്ടതു പോലെ സീറ്റോടു കൂടി പോരാമല്ലൊ എന്നു വിചാരിച്ചു.

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരുത്തി ഒരു വണ്ടിയും ഉന്തി വന്നു.

ഫ്രീ ആണൊ അല്ലിയോ എന്നറിയാത്തതു കൊണ്ട് വലിയതൊന്നും ആദ്യം എടുക്കണ്ടാ എന്നു തീരുമാനിച്ചു.

ഒരു ചായ പറഞ്ഞു.

നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് തയ്യാറാക്കിയ ചായ കയ്യിലേക്കു കിട്ടും എന്നല്ലെ?

പക്ഷെ സംഭവിച്ചതോ?

അവൾ ഒരു ഡിസ്പോസബിൾ ഗ്ലാസ് എടുത്തു അതിൽ ചൂടുവെള്ളം നിറച്ച് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു . പിന്നാലെ പഞ്ചസാര ക്യൂബുകൾ, ചായ ഡിപ്സ്റ്റിക് അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ഓരോന്നായി വരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് എന്റെ ബുദ്ധി ഉണർന്നു. മുൻസീറ്റിന്റെ പിന്നിലായി ഉള്ള ആ സാധനം തൂക്കി ഇട്ടാൽ ടേബിളായി. അതിൽ വച്ച് പതിയെ തയ്യാറാക്കാം.

ഇടതു കയ്യിൽ ചൂടുവെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്. വലതു കയ്യിൽ പഞ്ചസാര ക്യൂബും ചായ്പാകറ്റും എല്ലാം കൂടി.
ഇടതു കയ്യുടെയും വലതു കയ്യുടെയും ചെറുവിരലുകൾ മാത്രമേ ഒഴിവുള്ളു. അതിൽ ഇടത്തെ ചെറുവിരൽ കൊണ്ട് തള്ളിപ്പിടിച്ചിട്ടു വലത്തെ ചെറുവിരൽ കൊണ്ട് അതിന്റെ ലോക്ക് മാറ്റി.

സ്ലോ മോഷനിൽ വീഴണം എന്ന് അതിനറിയില്ലല്ലൊ. അതു ദാ ഠപ്പേന്നൊരു വീഴ്ച്ച. ഇടതു കയ്യിലിരുന്ന ചൂടുവെള്ള ഗ്ലാസിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പകുതി വെള്ളവും എന്റെ മടിയിലേക്കു തന്നെ വീണു

ചൂടുവെള്ളം എന്റെ മടിയിൽ തന്നെ വീണു. അതു പതുക്കെ പതുക്കെ താഴേക്കിറങ്ങുന്നു.

എന്റെ ബെൽറ്റിട്ടു മുറുക്കിയ അരഭാഗം അനക്കാനും വയ്യ
കയ്യിലിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ എവിടെ എങ്കിലും വയ്ക്കാനും വയ്യ. പലകയിൽ വച്ചാൽ, ഇനി ബെൽറ്റ് അഴിച്ചാലും എണീക്കാനും സാധിക്കില്ല.

അടുത്തിരുന്ന ആളിനു എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എവിടെ ആണു പൊള്ളുന്നത് എന്നു മനസിലായി. അയാൾ പെട്ടെന്നു തന്നെ എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ട് ബെൽറ്റ് ഊരി തന്നു .

കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാതെ തന്നെ നിങ്ങളും മനസിൽ അനുഭവിച്ചു കാണുമല്ലൊ അല്ലെ :)

പിന് കുറിപ്പ്

ആ ചായക്ക് അവൾ 50 ഓ 70 ഓ മറ്റൊ രൂപ വാങ്ങിച്ചു.

അതിന്റെ പേടി കാരണം അടുത്ത യാത്രയിൽ നീട്ടിത്തന്ന ബ്രേക്‌ഫാസ്റ്റ് വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. ഭൈമിയോടും വേണ്ടെന്നു പറയാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നല്ലെ കാണുന്നത് എല്ലാവരും വാരിവലിച്ചു തിന്നുന്നു.
അഭിമാനക്ഷതം വിചാരിച്ച് അത് പിന്നീട് ആവശ്യപ്പെട്ടുമില്ല - ഫ്രീ ആണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും

അല്ല ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അല്ലെ ഓരോന്നു പഠിക്കുന്നത് അല്ലെ?

ബഹൂത് ഗർമി ലഗ്താ ഹേ

തീവണ്ടിയാത്രകൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന രസകരമായ അനുഭവങ്ങൾ അനവധിയാണ്

ഇത്തവണ ഒരു കളിപ്പീരു പറ്റിയത് പറയാം

1996 ലാണ് സംഭവം. വടക്കെ ഇന്ത്യയിൽ ബീന എന്നു പേരുള്ള ഒരു സ്റ്റേഷൻ ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് ദമുവിൽ നിന്നും വന്ന് കേരള എക്സ്പ്രസ് പിടിക്കാനുള്ള സ്ഥലം ആണത്.

ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി ഏകദേശം ആറര മണിക്കു ബീനയിൽ എത്തും

ഏഴര മണിയ്ക്കൊ മറ്റൊ ആണ് കേരള വരുന്ന സമയം

ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലം നോക്കി ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ പതിയെ എന്റടുത്തേക്കു നടന്നു വന്നു "ബഹൂത് ഗർമി ലഗ്താ ഹേ" ഒരു തനി മല്ലു ശൈലിയിൽ ഹിന്ദി പറയുന്നു ഭയങ്കര ചൂടാണെന്ന്.

ഇവന്മാർക്കൊക്കെ കളിപ്പിക്കാൻ പറ്റിയ ആളെ മനസിലാക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു എന്നതാണ് അത്ഭുതം.

എന്റെ അടുത്തെത്തി അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ അയാൾ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ആ ഗ്രൂപ്പിൽ ചുറ്റുമുള്ള ഒറ്റ കസേരയിലും ആളില്ല. പലപല ഗ്രൂപ്പുകളായാണ് കസേരകൾ.

അയാൾ പതുക്കെ പതുക്കെ എന്നെ കൊണ്ട് വർത്തമാനം പറയിപ്പിച്ചു

തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൽ തന്റെ കദനകഥ എടുത്തു വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി.

അയൽപക്കത്തുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിക്കു രാജസ്ഥാനിൽ പഠിക്കാൻ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി.

പണ്ടു പട്ടാളത്തിൽ ആയിരുന്നതു കൊണ്ട് ഹിന്ദി അറിയാവുന്ന ആൾ എന്ന നിലയിലും കുട്ടിയുടെ അയൽക്കാരൻ എന്ന നിലയിലും ആ കുട്ടിയെ അവിടെ കൊണ്ടെത്തിക്കുവാൻ നാട്ടിൽ നിന്നും വന്നതാണ്. കുട്ടിയെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കി മടങ്ങി ഇവിടെ വന്നതും പോകറ്റടിച്ചു. ഇനി എന്തു ചെയ്യും? നാണമുണ്ട് എന്നാലും മറ്റു നിവൃത്തിയില്ലാത്തതു കൊണ്ട് എന്നോടു ചോദിക്കുന്നു. നാട്ടിൽ എത്താനുള്ള കാശ്. എത്തിയാൽ അപ്പോൾ തന്നെ മണിഓർഡറായി അയച്ചു തരും

പലതവണ വായിച്ചിട്ടും കേട്ടിട്ടും ഉള്ള കഥ ആയതു കൊണ്ട് ഇയാൾ കളിപ്പീരുകാരൻ തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ച് ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.

പക്ഷെ അയാൾക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ വീഴും എന്ന്. അവർ എക്സ്പീരിയൻസ്ഡ് അല്ലെ ഹ ഹ ഹ

കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ മനസിൽ വേരെ ഒരു ചിന്ത ഉദിച്ചു. ദൈവമെ ഇനി ഇയാൾ പറയുന്നത് എങ്ങാനും സത്യം ആണെങ്കിലൊ?

എങ്കിൽ

അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം ഞാൻ പറഞ്ഞു ആട്ടെ ചേട്ടനു എറണാകുളം വരെ ഉള്ള ടികറ്റ് ഞാൻ എടുത്തു തരാം. കൂടെ പോരെ.

അയാൾ തയ്യാറായി.

പക്ഷെ ഇനി സമയം കുറച്ചെ ഉള്ളു. ടികറ്റ് എടുക്കണം എങ്കിൽ സ്റ്റേഷനു വെളിയിൽ പോകണം. ബീന ഒന്നും അത്ര നല്ല സ്ഥലം അല്ല കറങ്ങി നടക്കാൻ. അതിനിടയിൽ എന്റെ വണ്ടി എങ്ങാനും വന്നു പോയാൽ പിന്നെ എന്റെ കാര്യം കട്ടപ്പൊഹ.

കൂടെ വന്നു ടികറ്റ് എടിക്കാൻ തയ്യാറായതു കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അയാളെ കൂടുതൽ വിശ്വസിച്ചു.

ഞാൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു "എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ചേട്ടൻ പോയി ടികറ്റ് എടുത്തു വാ. ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാം. ഏതായാലും ഒരു കമ്പനിയും ആയല്ലൊ."

പൈസ കൊടുത്തു വിട്ടു.

"സാറിനെ ദൈവം രക്ഷിക്കും. ഞാൻ ദാ വന്നു" എന്നു പറഞ്ഞു അയാൾ ടികറ്റ് എടുക്കാൻ പോയി

ശേഷം ചിന്ത്യം

അല്ല വണ്ടി വരുമ്പോൾ ഞാൻ കയറിപോകാതെ അയാളെ കാത്തിരുന്നാൽ പോരല്ലൊ

സാറും പട്ടാളത്തിലാണൊ?

തീവണ്ടിയാത്രകൾ പലപ്പോഴും രസകരമായ അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്. എനിക്കു രസകരമായത് മറ്റുളവർക്കു രസകരം ആയിരിക്കുമൊ? എന്നു ചോദിച്ചാൽ കുടുങ്ങി പോകും
തൽക്കാലം എനിക്കു രസകരമായി തോന്നിയ ഒരു യാത്റ ഇവിടെ

ഒരിക്കൽ ഞാൻ ബാംഗളൂരിനു പോകാൻ തയ്യാറെടുത്ത് എറണാകുളം സ്റ്റേഷനിലെത്തി.

അന്നൊക്കെ ഇന്നത്തെതു പോലെ റിസർവ് ചെയ്തൊന്നുമല്ല പോക്ക്. പോകണം എന്നു തീരുമാനിച്ചാൽ പുറപ്പെടുന്നു . ഒരു ജനറൽ ടികറ്റ് എടുക്കുന്നു ജനറൽ ബോഗിയിൽ ഇടിച്ചു കയറി അങ്ങു പോകുന്നു അത്ര തന്നെ.

കാത്തു നിൽപ്പിനിടയിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടു അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ആളല്ലെ അല്പനേരം ആയപ്പോള് അന്യോന്യം കുശലം ചോദിച്ചു. പരിചയപ്പെട്ടു.

ആളുടെ പേർ മനോജ്. തൊടുപുഴക്കാരൻ. പട്ടാളത്തിലാണ്. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ കൂട്ടുകാരായി.

അയാൾ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു യാത്ര ചെയ്യുന്ന കൂട്ടത്തിലായതു കൊണ്ട് എനിക്കു അല്പം ചില ഉപദേശങ്ങൾ തന്നു

തെരക്കുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് ഇടിച്ചു കയറിക്കോണം. എവിടെ എങ്കിലും ചന്തി ഉറപ്പിക്കുക. അതു കഴിഞ്ഞ് രാത്രി കിടക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒപ്പിക്കാൻ നോക്കാം.

മുൻപിലത്തെ പോസ്റ്റിൽ എഴുതിയതു വായിച്ചിരിക്കുമല്ലൊ അല്ലെ എന്റെ സ്വഭാവം. അതു ഞാൻ പതിയെ മാറ്റി എടുത്തിരുന്നു. ഇടിച്ചു കയറാൻ മിടുക്കനായി.

വണ്ടി വന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഇടിച്ചു കയറി. ആദ്യംകണ്ട കൂപ്പയിൽ തന്നെ ഓരോ ചന്തിയുറപ്പിച്ചു.

ഞാൻ ഇരിക്കുന്ന സീറ്റിന്റെ വിൻഡൊ വശത്ത് മൂന്നു പേർ. ഒരാൾ വിലങ്ങു ധരിച്ച ഒരു പുള്ളി. അയാളുടെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ആയി ഓരോ പോലീസുകാർ. നാലാമൻ ഞാൻ. ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നത് പോലീസുകാരന് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്ന് അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമാക്കുന്നു. നീരസത്തോടു കൂടി എന്നെ ആവുന്നത്ര തള്ളിക്കൊണ്ടാണ് അയാൾ ഇരിക്കുന്നത്. ഒന്നൊതുങ്ങിയാൽ ഒരാൾക്കു കൂടി ഇരിക്കാൻ അതിൽ സ്ഥലം ഉണ്ടു താനും എന്നാൽ അയാൾ അതിനൊരുക്കമല്ല

അതിനു കുറച്ചു നാൾ മുൻപായിരുന്നു തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത്ത് ഒരു പട്ടാളക്കാരനെ പോലീസുകാർ ഉൽസവസ്ഥലത്തു നിന്നൊ മറ്റൊ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയതും അടുത്ത പട്ടാള ക്യാമ്പിൽ നിന്നും പട്ടാളക്കാർ അയാളെ സ്റ്റേഷൻ അക്രമിച്ചു മോചിപ്പിച്ചതും, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർ ജീവനും കൊണ്ടോടിയതും ഒക്കെ.
അതോടു കൂടി എന്റെ മനസിൽ പോലീസിനുണ്ടായിരുന്ന ഇമേജ് ഇടിഞ്ഞു പോയി.
ഇയ്യാളുടെ ഈ തള്ളലും കൂടി ആയപ്പോൾ അനിഷ്ടം ഒന്നു കൂടി കൂടി. പക്ഷെ പോലീസല്ലെ വെറുതെ ഞാൻ എന്തിനാ തടി കേടാക്കുന്നത് എന്നു വിചാരിച്ച് ഉള്ള സ്ഥലത്ത് ഞെരുങ്ങി ഇരിക്കുന്നു.

അപ്പോഴാണ് മനോജ് പറയുന്നത്. "സാർ മുകളിലത്തെ ബർത് കാലിയാണല്ലൊ. അപ്പൊ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം
നമുക്കു മാറി മാറി ഉറങ്ങാം ആദ്യം സാർ ഉറങ്ങുന്നെങ്കിൽ ഉറങ്ങിക്കൊ. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കാം , അല്ലെങ്കിൽ ആദ്യം ഞാൻ ഉറങ്ങാം സാർ പിന്നീടുറങ്ങിക്കൊ"

രാത്രിയുടെ രണ്ടാം പകുതിയിലാണ് ഉറക്കത്തിനു കൂടുതൽ സുഖം അല്ലെ? അതറിയാമായിരുന്നതു കൊണ്ട് ഞാൻ വേഗം തന്നെ പറഞ്ഞു ആദ്യം മനോജ് ഉറങ്ങിക്കോ രാത്രി ഒരു മണി ആകുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം.

അതു സമ്മതിച്ച് മനോജ് ബർത്തിൽ കയറാൻ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പായി.

ഏകദേശം അഞ്ചര അടിയോളം പൊക്കം കാണും. അത്രെ ഉള്ളു. പതിയെ എണീറ്റ് രണ്ടു കയ്യും പൊക്കി എതിർവശങ്ങളിൽ ഉള്ള ബർത്തുകളെ തൂക്കുന്ന ചെയിനിൽ പിടിച്ചു. നേരെ മുകളിലേക്കു പൊങ്ങി കാലുകൾ നീട്ടി അരഭാഗത്ത് 90 ഡിഗ്രിആക്കി പൊക്കി, ഒരു വശത്തേക്കു ചരിച്ച് തന്റെ ബർത്തിലേക്കു എടുത്തു വച്ചു ഒപ്പം നടുഭാഗവും ആ ബർത്തിലേക്കു കയറ്റി വച്ചു. അത് ഒന്നു കാണേണ്ട കാഴ്ച്ച തന്നെ ആയിരുന്നു. ചെയിനിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നകയ്യുടെ മസിലുകൾ നല്ല പാറ പോലെ ഉരുണ്ട് നിൽക്കുന്നു. ശരീരം വാഴത്തടപോലെ ആ മസിലുകളെ അനുസരിക്കുന്നു.
കയറി ഇരുന്ന മനോജ് പെട്ടി തുറന്നപ്പോഴാണ് അതിനകത്തുള്ള പട്ടാളക്കാരുടെതായ വേഷം പുറമെ ഉള്ളവർ കണ്ടത്. അതിൽ നിന്നും ഒരു തുണി എടുത്ത് വിരിയാക്കി ഇട്ടു അയാൾ കിടന്നു.

പക്ഷെ ഇതോടൊപ്പം തന്നെ എന്റെ അടുത്ത് മറ്റൊരു സംഭവം നടന്നു. അതുവരെ എന്നെ തള്ളിവച്ചിരുന്ന പോലീസുകാരൻ അയഞ്ഞയഞ്ഞ് വിലങ്ങിട്ട പുള്ളിയെ തള്ളി ഒരറ്റത്തോട്ടു മാറ്റി. എനിക്കിരിക്കാൻ ഇപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കാരുടെ സ്ഥലം. ഭവ്യമായ ഭാഷയിൽ അയാൾ എന്നോടു ചോദിക്കുന്നു "സാറും പട്ടാളത്തിലാണൊ"?

ഒരു തീവണ്ടി യാത്ര

ഡൽഹിയിൽ വച്ച് ഒരു യാത്രയിൽ അന്തരീക്ഷമലിനീകരണം കാരണം ശ്വാസം മുട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ട ഒരു സംഭവം കമന്റിയിടത്ത് അത് തിരക്കു കൊണ്ടാണൊ എന്നൊരു ചോദ്യം കിട്ടി
അപ്പൊഴാണ് ചെറുപ്പത്തിലെ മറ്റൊരു സംഭവം ഓർമ്മ വന്നത്

കോട്ടക്കൽ പഠിക്കുന്ന കാലം. അന്നൊക്കെ മാസത്തിലൊരിക്കൽ വീട്ടിൽ പോകും. പോകുന്നത് ബസ്സിൽ ആയിരുന്നു. എട്ടു മണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ ബസ്സിൽ ഇരിക്കണം. പക്ഷെ ചെറുപ്പത്തിൽ എന്തു പ്രശ്നം എട്ടല്ല എൺപതു മണിക്കൂർ വേണമെങ്കിൽ ഇരിക്കും അല്ലെ?

ഞങ്ങൾ ആലപ്പുഴ ജില്ലകാരയതുകൊണ്ട് അധികം ട്രയിൻ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല അന്നൊന്നും.
എന്നാൽ ഒരിക്കൽ ഒരു ഓണസമയം. ഓണസമയമാണല്ലൊ സമരങ്ങളുടെ കാലം. ആളുകൾക്കു ബുദ്ധിമുട്ടാകും എന്നു കരുതി ചോദിക്കുന്നതിൽ മിക്കവയും സർക്കാർ കൊടുക്കും എന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് സമരക്കാർ ആ സമയം തന്നെ തെരഞ്ഞെടുക്കും.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾക്ക് ഓണാവധി വന്നപ്പോഴാണ് ബസ് സമരം. സർക്കാർ ബസ്സുകൾ ഓടുകയില്ല.
പിന്നെ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ പോകും?

തിരൂർ ആണ് അടുത്ത റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷൻ. അന്നത്തെ കാലത്ത് മീറ്റർ ഗേജ് ആണ് എറണാകുളം മുതൽ തെക്കോട്ട്. എറണാകുളത്തിനു വടക്ക് ബ്രോഡ് ഗേജും

ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും കൂടി തിരൂരെത്തി.
എന്റെ കയ്യിൽ 10 രൂപ ഉണ്ട്. അത് എല്ലാതവണയും അങ്ങനെ ആണ്. 60 രൂപ മെസ്, 20 രൂപ ഫീസ് ഏട്ടൻ 90 രൂപ അയച്ചു തരും. സാധാരണ, ഈ ശേഷിക്കുന്ന പത്തു രൂപയിൽ 8.50 രൂപ ബസ് കൂലി. ബാക്കി ഒന്നര രൂപ എന്റെ പോക്കറ്റിൽ കാണും വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ

എന്നാൽ ഇത്തവണ 9 രൂപ ടികറ്റ് മാവേലിക്കര വരെ. അവിടെ നിന്നും പ്രൈവറ്റ് ബസ് ഹരിപാടിന്.

അപ്പോൾ പൈസ കിറുകൃത്യം.

റ്റിക്കറ്റെടുത്തു.

കാത്തുകാത്ത് വണ്ടി വന്നു. ഞങ്ങൾ പറയുന്ന ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒരു ഒൻപതാം ഉൽസവത്തിന്റെ തിരക്ക്(ഹരിപ്പാട്ടമ്പലത്തിലെ ഒൻപതാം ഉല്സവം അന്നു വളരെ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു)

എനിക്കാണെങ്കിൽ ഇടിച്ചു കയറുന്ന സ്വഭാവം പണ്ടെ ഇല്ല - എല്ലാം വളരെ സാവധാനത്തിലെ ചെയ്യൂ - അതുകാരണം "പഞ്ചവൽസരപദ്ധതി" എന്നൊരു ഓമനപ്പേരും വീണു കിട്ടിയിരുന്നു.

പതുക്കെ കയറാം എന്നു കരുതി നിന്നു നിന്നു കൂട്ടുകാരെല്ലാം കയറിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ വെളിയിൽ തന്നെ. അല്പനേരം, കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വിസിൽ മുഴങ്ങി. വണ്ടി പതിയെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അടൂത്തു നിന്ന ഒരാൾ പറഞ്ഞു മോനെ വേഗം പിടിച്ചു തൂങ്ങിക്കൊ അല്ലെങ്കിൽ പോകാനൊക്കില്ല.

വാതിലിനു വെളിയിൽ ഒറ്റക്കയ്യിൽ തൂങ്ങുന്ന അനേകം ആളുകൾ ഒരു അർദ്ധവൃത്തം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
എനിക്കു പെട്ടെന്നു ഭയമായി. സമയം രാത്രി ഒൻപതു മണി. എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പത്തുരൂപയിൽ ഒൻപതു രൂപ ട്രയിൻ റ്റിക്കറ്റ് ആയി കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നു.

ഈ വണ്ടിയിൽ പോയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഭിക്ഷ എടുക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം.
എന്തോ ഒരു ധൈര്യം വന്നു ചാടി ഒരു കമ്പിയിൽ പിടുത്തം ഇട്ടു. ഒരു കാൽ വയ്ക്കാൻ അല്പം സ്ഥലവും കിട്ടി. അവിടെ നിന്നവർ അതിനുള്ള സൗകര്യം ചെയ്തു തന്നു.

ബാഗും തൂക്കി ഒരു കയ്യും ഒരു കാലും പുറമെ. ഒരു കാൽ ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ട് ഒരു കൈ തൂണിൽ പിടിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്.

വണ്ടി പതിയെ വേഗത കൂട്ടി തുടങ്ങി.
ബാഗു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈ കഴച്ചു തുടങ്ങി.

പക്ഷെ എന്തു രക്ഷ.
ഞാൻ ആലോചിച്ചു

കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഈ ബാഗ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു വീണുപോകും. പക്ഷെ അതു കഴിഞ്ഞാൽ?
കുറച്ചു കൂടി കഴിയുമ്പോൾ എന്റെ തൂണിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കയ്യും വിട്ടുപോകും
അപ്പോൾ ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ യാത്ര ആയിരിക്കും അല്ലെ?
ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനും ഇല്ല. വരുന്നതു വരട്ടെ എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ എല്ലാവരും കൂടി ഒരു ബഹളം

ഓവർ ബ്രിഡ്ജ് വരുന്നു കയറിക്കൊ അകത്തു കയറിക്കൊ.

ഓവർബ്രിഡ്ജ് വീതി കുറഞ്ഞ ഒരെണ്ണം.
ചിലപ്പോൾ വാതിലിനു വെളിയിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരെ എല്ലാം വടിച്ചു നീക്കും എന്ന പേടി. സ്ഥിരമായി യാത്ര ചെയ്യുന്നവർക്കു സ്ഥലം അറിയാവുന്നതിനാൽ അവർ ആയിരിക്കണം ഒച്ച കൂട്ടിയത്.
ഏതായാലും അതിനു ഫലം ഉണ്ടായി
അകത്തു നിന്നവരും ഒക്കെ സഹായിച്ചു എല്ലാവരെയും പിടിച്ചു വലിച്ചും തള്ളിയും ഒക്കെ എങ്ങനെയോ എല്ലാവരും അകത്തായി. എന്റെ രണ്ടു കാലും നിലത്തു മുട്ടിയിട്ടില്ല. ആകെ ഞെങ്ങി ഞരുങ്ങി നിൽക്കുന്നു.പൊക്കം അശേഷം ഇല്ലാത്തഞ്ഞാൻ പക്ഷെ ആളുകളുടെ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞെങ്ങി പൊങ്ങി നിന്നതു കൊണ്ട് ഒരു ഗുണം ഉണ്ടായി. ആ മുറിയുടെ മറുവശത്തു ഇതേ പോസിൽ നിൽക്കുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തിനെ കാണാനായി. ഞാൻ തല ഇളക്കി അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി അവനും സന്തോഷമായി ഏതായാലും ഞാനും കയറിയല്ലൊ.
അല്പസമയം കൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ താഴ്ന്നു പോകുന്നതുപോലെ ഊർന്നൂർന്ന് എന്റെ കാലുകൾ നിലം തൊട്ടു.

ഇപ്പോൾ സമയം ഓർമ്മയില്ല എന്നാലും രാത്രി ഒന്നിനും രണ്ടിനും ഇടയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു ഞങ്ങൾ എർണാകുളത്തെത്തി.

അവിടെ നിന്നും വണ്ടി മാറി കയറണം. ഇനി അങ്ങോട്ട് മീറ്റർ ഗേജ് വണ്ടി.ബോഗികളുടെ എണ്ണവും കുറവ്.

യാത്രക്കാരിൽ കുറേ ഏറെ പേർ അവിടെ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നവരായിരുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും അടുത്ത വണ്ടിയ്ക്കു നേരെ യാത്ര ആയി. ആദ്യത്തെ അനുഭവം ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് ഇത്തവണ ഞാനും ഉഷാറായി തന്നെ വണ്ടിക്കടൂത്തെത്തി.

അവിടെ ചെന്നപ്പൊഴോ?

അവിടെ വച്ചു തന്നെ സീറ്റുകളെല്ലാം ഫുൾ ആണ്. മീറ്റർ ഗേജ് വണ്ടിയുടെ ഇടനാഴിയുടെ അവിടെ വച്ചു തന്നെ എനിക്കു മുന്നോട്ടു പോകാൻ പറ്റാതായി. പിന്നിൽ നിന്നും ആളുകൾ വീണ്ടും കയറുന്നും ഉണ്ട്.

സമയം ആയി വണ്ടി വിട്ടു. അല്പമായപ്പോഴേക്കും രണ്ടു വശത്തു നിന്നും ഉള്ള തള്ളലിൽ എനിക്കു ശ്വാസം കഴിക്കാൻ പ്രയാസം ആകുന്നതു പോലെ തോന്നി.
എനിക്കു രണ്ടു വശവും ഉള്ളവർ നല്ല തടിയുള്ളവർ.
തടി മുകളിൽ അല്ലെ ഉള്ളത്
താഴെ ഇല്ലല്ലൊ. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ അരവരെ ജനാല ഉണ്ട്. അപ്പോള് അവിടെ തന്നെ അങ്ങ് ഇരുന്നാൽ കൂടുതൽ സ്ഥലവും ഉണ്ട് ശ്വസിക്കാൻ വായുവും കിട്ടും. ഞാൻ പതിയെ ഊർന്ന് അവരുടെ കാലുകൾക്കിടയിലായി ഇരുന്നു.

എന്റെ ദൈവമേ ആ ഇരിപ്പു കോട്ടയം വരെ ഇരുന്നത് എങ്ങനെ ആയിരിക്കും എന്ന് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ. പറ്റിയ പറ്റു വലുതായി പോയെങ്കിലും പിന്നീട് പൊങ്ങാൻ ഒരു നിവൃത്തിയും ഇല്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നു.

കോട്ടയത്തെത്തിയപ്പോൾ കുറെ പേർ ഇറങ്ങി, കയറാനും ഉണ്ടായിരുന്നു കുറെ പേർ.
മുൻപു പറ്റിയ അബദ്ധം തിരുത്താൻ വെണ്ടി ഞാൻ കിട്ടിയ അവസരം ഉപയോഗിച്ച് വീണ്ടും എഴുനേറ്റ് നിന്നു

അവിടെ നിന്നും യാത്ര തുടർന്നു. തിരുവല്ലയിൽ ഇറങ്ങാനുള്ളവർ തിക്കു കൂട്ടി വാതിലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നു. ഇടനാഴിയ്ക്കുള്ളിൽ അല്പം പോലും സ്ഥലം ഇല്ല.
ഞെങ്ങി ഞെരുങ്ങി വന്നവരിൽ ഒരു ചേച്ചിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ചേച്ചി എന്റെ അടുത്തെത്തിയിടത്തു വച്ച്
മൊത്തം ബ്ലോക്ക് ആയി. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ കുട്ടി ആയി ഞാൻ മാത്രം. അത്ര കുട്ടിയൊന്നും അല്ല 18 കഴിഞ്ഞതാണ്.
ഇടനാഴിയുടെ അകത്തെ ഭിത്തിയിൽ ചാരി ചേച്ചി. ആ ചേച്ചിയുടെ എതിർവശത്തു ജനലിൽ ചാരി മറ്റൊരു ചേട്ടൻ. ഇവരുടെ രണ്ടു പേരുടെയും ഇടയിൽ ബ്രെഡ് പീസുകൾക്കിടയിൽ തേച്ച ജാം പോലെ ഞാൻ.

നാരായണ ജപിച്ചു കൊണ്ട് തിരുവല്ല വരെ ആ നിൽപ്പ്

ഇനി മേലിൽ ബസിലെ യാത്ര ചെയ്യൂ എന്നു തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ദാ തുടരുന്നു തീവണ്ടീ തീവണ്ടീ

മറ്റൊരു കഥ - കഥയല്ല യഥാര്ഥ കഥ